جشن پیروزی

1- از دیشب سر درد دارم: شعار می دادیم. تیر هوایی می زدن. فرار می کردیم. دود خیابونا رو گرفته بود: سطل آشغال آتیش می زدیم. گاردیا می ریختن. در خونه ها برای پناه دادن باز می شد.می رفتیم تو خونه ها… شب، پر از درد و خستگی برگشتیم خونه. ما باخته بودیم…

2- جمع شدیم دانشکده: دیشب ریختن کوی و بچه ها رو زدن. 3تا از بچه ها تیر خوردن. خوابگاهیا ترسیدن. میگن امشب بد تر میشه. خبر و شایعه رو نمیشه تمییز داد. موسوی گفته فردا ساعت 4 تظاهراته، میدون انقلاب. پردیس مرکزی تیر اندازی شده. خبر مرگ یکی از دوستا رو می شنوم. سرم داره می ترکه. مردم کتک می خورن و اوباش خطاب میشن. می زنیم بیرون. گاردیا امیر آباد رو بستن.”خدا به خیر کنه”. یوسف آباد شلوغه: پر از پرچم و شعار و ریش و خنده های چندش آور. نگاهم به ماشین کناری می افته و کشیده میشه به روبان سبز دور دست راننده اش. انگشتام رو V می کنم و می گیرم بالا. لبخند و چشمک ریزش زنده ام می کنه…

3- خوابیده ام رو تختم. سرم داره منفجر میشه. بهم خبر دادن که “انصار” ریخته تو کوی و داره بچه ها رو قلع و قمع می کنه. دور اتاق راه میرم. رو پام بند نمیشم…

من چرا بیدار نمیشم خدا؟